محیطی غیر قابل تحمل
با کلی لجن بر در و دیوارش
که برای تحولش باید خراب شود
و از نو ساخته شود
و البته گل هایی که بر دامنه ی این کوه تعفن
گاه گاه
و جای جای
می رویند و...
امید را
نوید می دهند
امید که
روزی می شود این "کثافت خانه" را
آن طور که لایق نام علم باشد
و آن طور که شایسته ی فرا رفتن نام عالم
بر فراز آن باشد
و آن سان که بایسته ی نام علیم است
از نو:
ساخت
اما حالا که این ها همه رویائیست بعید
و یا به قول امروزی اش
چشم اندازیست دور :
اما دست یافتنی
باید ما تا می توانیم
گلی باشیم
بر بدنه ی این تپه ی نجاست
تا مگر روزی بتوانیم در آن ریشه دوانده
پوچ و تو خالی اش کنیم
و از درون
از هم بپاشیمش
و از نو
"دانش گاه" را بسازیم
آنچان که شایسته ی نام
علیم و عالم و علم باشد!