همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی
سعی می کنم لحظه ی تحویل سال را به یاد بیاورم. نمی شود. نمی توانم. شاید به خاطر اینکه امسالِ من در یک لحظه تحویل نشد.
زیر پهنه ی آسمان٬ روی خاک های زمین٬ صدای هق هق ناله ای آشنا که از نزدیکی به گوش می رسد٬ صدای نبض عالم در درون رگ های حلقوم٬ او که برای دیدنش چشم ها را باید بست٬ او که آرامم کرد. آرام... و که نوازش دستانش را حس می کنم در تار و پود نسیم٬ او که نسیم را امر کرد تا بر صورت من آرام دست بکشد٬ او که شنید صدایم را که صدایش می زدم ...
زمان را٬ زمین را٬ زمینیان را٬ شادی های پر تکلف را٬ آشنایی های نچسب را٬ دل تنگی ها را...
با او چه راحت  می شود از یاد برد...
سال تحویل امسالم فقط بوی چند نفر را می دهد...
فقط چند نفر!
یا ایها العزیز!
گر بوی تورا باد به منزل برساند٬ جانم برهاند
ور نه ز وجودم اثری هیچ نماند٬ جز گرد و غبارم
فتصدق علینا...